लघुकथाः अाधुनिक दास

९) आधुनिक दास

–बटुकलाल तमाङ

रमिन्द्रले देश विदेशको खबरमा चासो राख्छ । देशको प्रत्येक घटनाको रेकर्ड बुझ्न उ कहाँ गए फरक पर्दैन । उ आफुलाई सर्वज्ञ भन्न पनि पछि पर्दैन । देश परिवर्तन हुन के के हुनु पर्दछ उसलाई मुखाग्र छ । सबैले अग्रगामी सोच राखेमात्रै देशको विकासले छलाङ मार्छ – भन्छ उ ।

विदाको एकदिन विहान टोलमा सरसफाइ कार्यक्रम सञ्चालन भयो । आफ्नै गाउँपालिकाको अध्यक्ष पनि उक्त कार्यक्रममा एकछिन सहभागी भएको थियो । जे होस् विहानभरि सरसफाइमा खट्नेलाई राम्रै उर्जा मिलेको थियो । रमिन्द्र पनि सो कार्यक्रममा एकछिन सहभागी हुन पुग्यो । अध्यक्षज्यूलाई अनुरोध गरी सरसफाइ गरिरहेका व्यक्तिहरुलाई पृष्टभूमिमा पारेर एउटा सेल्फी खिच्न भ्यायो उसले ।

साँझपख उसको फेसबुक स्टाटसमा उक्त सेल्फीले स्थान पायो, क्याप्सनमा लेखिएको थियोः “नेपालको इतिहासमा नै सबै भन्दा उत्कृष्टढंगले वातावरण संरक्षणमा रात दिन खट्ने, विकासका लागि सारा देशवासीको लागि एकमात्र नमूना, अद्भूत क्षमता भएको लोकप्रिय समाजसेवी, गाउँपालिका अध्यक्षको साथमा टोलको सरसफाइमा खटिदै आज ।”

त्यसपछि देश विदेशमा रहेका एक हुल व्यक्तिले स्तुतिगानका हरफहरु पालैपालो कमेन्टमा छाड्न थाल्यो । विहानभरि सरसफाइमा खट्ने टोलबासी जिल्ल परे ।
२०७६ पुस २६, शनिवार

लघुकथाः नयाँ शिक्षा

८) नयाँ शिक्षा

–बटुकलाल तमाङ

सत्र वर्ष सेनामा सेवा गरे पश्चात एउटा बैंकमा सुरक्षाकर्मीको रुपमा दोस्रो जागिर सुरु गरेको पनि पिताम्बरले पच्चिस वर्ष पुगि सकेछ । उ बेलामा कक्षा ७ भन्दामाथि पढ्न सकेन घरको अवस्थाले ।
एकदिन सधैंजसो ऊ बैंकको ढोकामा सुरक्षार्थ खटी रहेको थियो । एकजना युवक उसको नजिकै खाली भौचर लिएर आयो । “अंकल, बाबाको खातामा पैसा जम्मा गर्नु थियो । यो भौचर कसरी भर्ने होला ?”
पिताम्बरले युवकलाई माथिदेखि तलसम्म नियाल्दै सोध्यो, “कति कक्षामा पढ्दै छौ, बाबु ?”
युवक बोल्यो, “प्लस टु म्यानेजमेन्ट पढ्दै छु, अंकल ।”
बुढो सुरक्षाकर्मीको प्रश्नवाची हेराई देखे पछि युवकले थप्यो, “हाम्रो नयाँ शिक्षामा यस्तो कुरा पढ्नु पर्दैन क्या, अंकल ।”
पिताम्बर चुपचाप उसको भौचर भरी दिन्छ ।
२०७६ असोज २८, मंगलवार

लघुकथाः न्यायधीश

७) न्यायधीश

–बटुकलाल तमाङ

एकदिन प्रकृति र अविष्कारको चिहानमा जम्काभेट भयो । अविष्कारले दुईमा को ठूलो भनी बहस छेडी हाल्यो । प्रकृति भन्दै थिइन्, “को ठूलो हो त्यो त मलाई थाहा छैन, तर यस धरामा पहिला आएकीचाहि म हुँ है ।”

अविष्कार कुर्लियो, “अघि आउँदैमा ठूलो भइन्छ र, त्यो त जगतले मान्नु प¥यो नि ठूलो भनेर । म त सिर्जनाको पिता हुँ ।”

प्रकृति मधुर स्वरमा बोलिन्, “त्यसो त मेरी सन्तानको नाम पनि सिर्जना नै हो तर तपाईको जस्तो कृतिम हैन । र म यसको विज्ञापन पनि गर्दिन तपाईले झैं ।”

अविष्कारले तर्क अघि सा¥यो, “तपाईको सन्तान भन्दा मेरो सन्तान मानवलाई बढी मनपर्छ, लोकप्रिय छ ।”

त्यही बखत भर्खरै दाहसंस्कार कर्म सकिएको मानव देखा प¥यो । अविष्कारले प्रस्ताव राख्यो, “ल त्यसो भए हामी दुईमा को ठूलो भनी यही मानवलाई सोधौं ।”

मानवले आफ्नो विचार राख्यो, “जीवनभरि अविष्कारकै सन्तानलाई माया गरियो, उनले मलाई हित अहित दुवै गरिन्, ठूलो भूल भएछ । प्रकृतिकी सन्तानले मेरो कहिल्यै अहित गरिन, तै पनि उनको विनाश गर्दै गएँ, ठूलो भूल भएछ । त्यसैले अकालमै म यहाँ छु ।”
२०७६ असोज ०५, अाइतवार

मेरो अनुभूतिः दोष कसको ?

दोष कसको ?

– बटुकलाल तमाङ

हामी नेपाल भन्ने स्वतन्त्र, सार्वभौमसत्तासम्पन्न देशमा बस्दछौं । मध्य दक्षिण देशहरु सिंगापुर, मलेसिया, ब्रुनाइ, इण्डोनेसिया, अनि बेलायतमा हामीलाई नेपाली भन्दा पनि ‘गुर्खा’ भनी सहज रुपमा चिन्दछ । अमेरिका लगायत अन्य धेरै देशका आम नागरिकहरुलाई नेपाल भन्ने देशको बारेमा थाहा छैन, बरु विश्वको सबै भन्दा अग्लो चुचुरो माउन्ट एभरेष्ट र बुध्दको बारेमाचाहि जानकारी छ उनीहरुलाई ।
विगत १०, १२वर्ष यता देशमा नयाँ संविधानसँगै नयाँ नेपालको आशा बोकी रहेका हामी नेपालीका छोराहरु अलिक राम्रो पढाइ भए अमेरिका, अष्ट्रलिया र युरोपको अध्ययन भिजामा दिनहुँ हुलका हुल बाहिरिएका छन् । छोरीहरुको पढाइ राम्रो भए सक्कली वा नक्कली श्रीमानलाई डिपेन्डेण्ट भिजामा साथ लिई अष्ट्रेलियामा अध्ययन गर्न जानेहरुको लर्को पनि उत्तिकै ठूलो छ । उतै पीआर लिई प्रायः नफर्किने गरी बस्दैछन् उनीहरु । हिजो आज त कक्षा १२ उत्तीर्ण हुनासाथ छोरा होस् वा छोरी जापान जान हतार हुने गरेको छ ।
यसरी नेपाली छोरा छोरीहरु विदेशिएको दिन जिन्दगीको सबै भन्दा ठूलो सफलता हासिल गरेको दिन झै मानी खुसी हुन्छन् बाबु आमा, अनि छोरा छोरी खुसी नहुने त कुरै भएन ।
हिजो मात्रै पल्लो गाउँमा एक वृद्ध महिला घरमा एक्लै भएको अवस्थामा लुटेरहरुले गहना लुट्ने क्रममा उनको हत्या गरिदियो । चार छोराहरु मध्ये एकजना अष्ट्रेलिया अनि तीनजना जापान । घरमा सन्तान भएको भए शायद यो अवस्था आउँदैनथ्यो की ?
अहिले नेपाल भन्ने देशमा धेरै वृद्धाहरु सन्तान भएर पनि सन्तान विहिन झै बस्नु परेको छ । उत्कृष्ठ जनशक्ति पलायन हुने क्रम बढ्दो छ । यो अवस्था आउनुको दोष कसको ? सुखद् भविष्यको चाहना राख्ने छोरा छोरीको ? वा, छोरा छोरीको उज्वल भविष्य चिताउने बाबुआमाको ? वा, युवाहरुलाई देशभित्रै सुखद् र सुनिश्चित भविष्यप्रति आश्वस्त पार्न नसक्ने राज्य संयन्त्रको ?
२०७६ भदाै

लघुकथाः पतिब्रत

 ६) पतिब्रत

– बटुकलाल तमाङ

चञ्चलीको श्रीमान् मलेसिया गएको पनि ३ वर्ष नाघी सकेको थियो । धेरैअघि एक पटक घर खर्च चलाउन भनी केही रकम पठाएको उनलाई याद छ । दुई वर्ष बितिसक्यो फोनमा समेत सम्पर्क नभएको, घर खर्च पठाउनेको त कुरै नगरौं ।

यता छिमेकी साथी रुपकलाको कुरा भिन्दै छ । उनको श्रीमान् जग्गा दलाली, मनग्गे पैसा यही नेपालमै बसीबसी सजिलै कमाइ राखेकोछ ।

“हेरन रुपकला, आफ्नो त पोइ भनाउँदो पनि बेपत्ता, न फोन छ, न पैसा पठाउँछ । कहिले त लाग्छ, यो एकसरो ज्यान, जुरुक्क उठेर एकातिर हिड्दिउँ की ।”

“ए चञ्चली, के भनेकी तेस्तो । हामी नारी भनेको पतिब्रत हुनुपर्छ । यो हाम्रो पूर्वीय सँस्कार हो । उ अप्ठ्यारोमा परेको होला । सहज भएपछि फोन पनि आउँला, पैसा पनि आउँला । धैर्य गर्नु पर्छ क्या । ”

समय बित्दै गयो । जग्गा किनबेचमा मन्दी आयो । रुपकलाको श्रीमानले आर्थिक दिवालीय व्यहोर्नु प¥यो । भएको घर खेत समेत बैकले लिलामी गर्ने अवस्था आयो । यता चञ्चलीको श्रीमानको अझै अत्तोपत्तो थिएन । तैपनि उनी आशाको त्यान्द्रो समात्दै बसेकी थिइन् ।

एक दिन गाउँभरी हल्ला चल्यो – रुपकला त दुई दुईवटा बच्चा छाडेर एउटा अर्कै पोइला गई अरे ।
२०७६ भदाै २४ मंगलवार

लघुकथाः लाजनीति

 ५) लाजनीति

–बटुकलाल तमाङ

एउटा सामुदायिक विद्यालयको व्यवस्थापन समितिको बैठक चलिरहेको थियो । सदस्य रामनारायणले आफ्नो भनाई राख्यो, “विद्यालय भनेको मन्दिर हो, यसभित्र प्रवेश गर्दा राजनीतिको जुत्ता गेट बाहिरै खोलेर त्यही छाडी आउनु पर्छ ।” सबै सहमत भए उनको महान विचारसँग, अनि होमा हो मिलाए ।
प्रधानाध्यापकले एउटा रिक्त पदमा शिक्षक सरुवा पदस्थापन गरी ल्याउनु पर्ने प्रस्ताव अघि सारे ।
अर्का सदस्य हरिकुमारले आफ्नो भतिजा त्यो पदमा अति योग्य भएकोले उसैलाई घर पायक आउन अवसर दिनु पर्ने राय राखे । अर्का सदस्य कमलाले आफ्नो पार्टीका महेश योग्य भएकोले उसैलाई ल्याउनु पर्ने कुरामा जोड दिइन् । रामनारायणले पनि आफ्नै बुहारीको घर पायक नपरेर साह्रै गाह्रो भएकोले विषय नमिले पनि मिलाएर ल्याउन आग्रह गरे ।
लामो समयसम्म सबैजना आ–आफ्नै तर्कमा अडिग रहिरह्यो । प्रधानाध्यापकको “हाम्रो मान्छे हैन राम्रो मान्छे ल्याऊँ” भन्ने तर्क कसैले सुनुवाई गरेन । अन्त्यमा, “तपाईहरु सधै विद्यालयमा राजनीति गर्नु हुन्छ” भन्ने आरोप लगाउँदै रामनारायण बैठक बहिष्कार गर्दै बाहिरियो । बैठक भाँडियो ।
२०७६ भदौ २२ आइतवार

लघुकथाः पथभ्रष्ट

 ४) पथ भ्रष्ट

– बटुकलाल तमाङ

डाँडा मन्दिरको फेदीमा रात गुजार्ने गरी तम्बुसहित अन्य आवश्यक सामग्री लिई रतुवा टोलका एक हुल अधबैंसे पुरुषहरु पिकनिक मनाइरहेका थिए । रात छिप्पिदै जाँदा प्रायः सबैको शरीरमा अल्कोहलको मात्रा बढ्दै गईरहेको थियो, शिवाय कुमार गुरुङको ।
जिब्रो लर्बबराउदै प्रेम सापकोटा कुमारलाई कर गर्दै थियो, “ओई कुमार, के हामीले सधै रक्सी खाएको देख्या छौ । आज पिकनिक भएर पो यसो अलिकति खाएको । सबै साथी भाईले खाएर रमाइलो गरी राख्या बेला तैले पनि अलिकति भए पनि खानै पर्छ ।”
“मैले अहिलेसम्म यो जिनिस खाएकै छैन, भो नखाउँ होला ।” कुमार तर्किन खोज्यो ।
भरत देवकोटा कुर्लियो, “ए कुमार, के फुर्ति लाउँछस् हँ । हामी रक्सी खाएर पथ भ्रष्ट, तँ रक्सी नखाएर पथ भ्रष्ट ।”
“कसरी ?”
“हामीले रक्सी खाएर आफ्नो सँस्कृति छाड्यौ, तैले रक्सी नखाएर आफ्नो सँस्कृति छाडिस् । हामी रक्सी खाएर पथ भ्रष्ट, तँ गुरूङको छोरो नखाएर पथ भ्रष्ट ।”
२०७६ भदौ २२ आइतवार

लघुकथाः माकरे सहयोग

३) माकरे सहयाेग

- बटुकलाल तमाङ

साइला बा गाउँभरि पुजनीय हुनुहन्थ्याे । समाजसेवा वहाँकाे पेशा नै भएकाे थियाे । निश्पक्षता वहाँकाे अाचरण बनिसकेकाे थियाे । एक दिन गाउँमा पिउने पानीकाे समस्या कसरी टार्ने भन्ने विषयमा अामभेला बस्याे । साे भेलाले नजिकैकाे थुम्के डाँडामा रहेकाे मुलकाे पानी पाइप राखेर टाेलटाेलमा वितरण गर्ने व्यवस्था मिलाउने निर्णय भयो । सदाझै यसपाली पनि यस महान कार्यकाेलागि साइला बालार्इ नै अगुवा बनाइयाे । जिल्ला सदरमुकाम धाएर पाइपकाे व्यवस्था समेत भयाे । यता माकरे कान्छालार्इ त्याे रात निन्द्रा फिटिक्कै परेन । सँगैकाे साइला बा फेरि गाउँलेकाे नजरमा नायक हुने भाे भन्ने कुराले उसलार्इ खुबै पाेल्याे । भाेलिपल्ट उसले अाफ्ना दुर्इ चारजना मतियारसँग यस कार्यलार्इ कसरी भाँजाे हाल्ने र साइला बालार्इ असफल बनाउने भन्ने विषयमा छलफल गर्याे । उनीहरुकाे सल्लाह मुताविक पाइप ल्याउने अघिल्लाे रात थुम्के डाँडा जाने एउटै मात्र साँघुराेबाटाेमा ढुङ्गा मुढा राखेर तगाराे तेर्स्याइयाे । विहान साे बारेमा एककान दुर्इकान मैदान हुँदै गाँउभरि हल्ला फैलियाे । गाउँमा भेला बस्याे । तगाराे हटाउनु ठुलाे कुरा थिएन, तर तगाराे कसले राख्याे साे पत्ता लगाउनु जरुरी थियाे । सबैले एकैप्रकारकाे अड्कल काटे । साे अनुसन्धानकाे जिम्मा पुलिसलार्इ दिने निधाे भाे । अाफु अप्ठ्याराेमा पर्ने पक्का भएपछि माकरे कान्छा भिडबाट उठेर बाेल्याे, "जसले गरे पनि एकपटकलार्इ माफ दिम्न त, बरु त्यसलार्इ हामी नै सफा गरम्ला ।"

स्थानीय चुनाव अायाे । वडाध्यक्षकाे उमेद्वारमा धेरैले साइला बाकै मुख ताके । साइला बाले स्पष्ट पारे, "समाजसेवाकाे लागि कुनै पदमा बस्न जरुरी छैन ।" यस्ताे कुरा सुने पछि माकरे कान्छाे अाफ्नाे दलबल सहित साइला बाकाेमा पुगेर याचना गर्याे, "साइला, तिमी नउठ्ने भए पछि यसपाली मलार्इ सहयाेग गर्नु पर्याे । उति बेला बाटाेकाे तगाराे हटाउन मैले पनि तिम्लार्इ सहयाेग गरेकै थिएँ क्यार ।"

सेप्टेम्बर २०, २०१४

लघुकथाः बलियो सम्बन्ध

 २) बलियो सम्बन्ध

-बटुकलाल तमाङ

नोर्बुको जन्म सामान्य किसान परिवारमा जिल्ला सदरमुकामभन्दा टाढाको गाउँमा भएको थियो । सानैदेखि छिमेकको पुर्ण दाईसँग खुब मिल्ति थियो उसको, यद्यपि पूर्ण दाई उभन्दा सात, आठ वर्ष जेठो थियो । उनीहरुको सहयात्रा देख्दा गाउँलेहरु राम लक्ष्मणको संज्ञा दिन्थे उनीहरुलाई, तर उनीहरुबीच रगतको सम्बन्धसम्म पनि थिएन, थियो त केवल छिमेकको ।
पूर्ण दाई पढाइमा अब्बल थियो, गाउँमै मैटि्रक पास गरी क्याम्पस जाने पहिलो व्यक्ति थियो ऊ । क्याम्पसमा पढ्दा उ एउटा राजनैतिक पार्टी सम्बध्द विद्यार्थी संगठनको सदस्य तथा कार्यकर्ता पनि बन्यो, जुन पार्टी उसको बुवा र दाईको आस्था भन्दा अलग पनि थियो । घरमा आउँदा ऊ आफ्नो बुवा र दाईलाई आफ्नो पार्टी संगठनको दर्शन र सिध्दान्तका बारेमा बुझाउने प्रयत्न गर्थ्यो । यही विषयलाई लिएर बेला बेलामा घरमा भाँडभैलो समेत मच्चिने गर्दथ्यो ।
पूर्ण दाईको संगतले गर्दा नोर्बुसमेत पढाइमा अब्बल निस्कियो, समय बित्दै जाँदा ऊ पनि क्याम्पस जान थाल्यो । गाउँमा आफू सरहका साथीहरु स्कूले शिक्षा पूरा नगर्दै पढाइ छाड्ने चलनको माझ आफू पढाइमा बढी ध्यान दिने हुनुमा यसको श्रेया ऊ गर्वका साथ पुर्ण दाईलाई दिने गर्दथ्यो । विविध कारणले पुर्ण दाईले आफ्नो उच्च शिक्षालाई टुंगोमा पुर्‍याउन सकेन । बीचमा उसको बुवाको र्स्वर्गरोहण, दाईसँग छुट्टी भिन्न अनि उसको बिहे भई बाल बच्चा समेत भैसकेको थियो ।
गाउँमा स्थानीय निर्वाचनको माहौल थियो । नोर्बु र पुर्ण दाईको राजनैतिक आस्था फरक भए पनि मिल्ति टुटेको थिएन । बरु पुर्ण दाई भन्ने गर्नुहुन्थ्यो, "हेर भाई, यो राजनीतिको हावाले हाम्रो सम्बन्धलाई छुन दिनु हुँदैन, गाउँमा केही पर्‍यो भने पहिला पार्टीको मान्छेभन्दा हामीले नै एक आपासमा सहयोग गर्नु पर्ने हुन्छ ।" निर्वाचन सम्पन्न भयो । मत गणना रातारात हुन थाल्यो । मध्ये रातमा, पुर्ण दाईको पार्टी लगभग हार्ने निश्चित भएपछि साँझसँगै बसी गफ गरेको अर्को पार्टीका साथीहरुलाई पर पर्खालको छेल पारेर ढुंगा बर्साउन थाल्यो । विहानको उज्यालोसँगै उनीहरु गाउँ छाडेर वेपत्ता भए । दुर्इ दिन हुँदा पनि बेखवर भएपछि घरमा रुवावासी चल्यो । दुःखको बेलामा साथ दिन नोर्बु पुर्ण दाईको घरमा पुगेर सान्त्वनाको एक दुर्इ शब्द के बोल्दै थियो पूर्ण दाईको जाहान र आमाले सत्तो सराप हाल्न थाल्यो । नोर्बुको दाँतमा ढुङ्गा लागे जस्तै भयो, धेरै बेर टिक्नै सकेन विचरा त्यहाँ ।
एक हप्तापछि चुनावी माहौल सेलाउन थालेको थियो, पुर्ण दाई घर फर्किएको चाल पाएर नोर्बु उसलाई भेट्न गयो । नोर्बुलाई आशा थियो पुर्ण दाई त बुझेको मान्छे, उसको जाहान र आमाबाट भएको दुर्व्यवहारबारे राम्रै कुरा गर्ला, तर नोर्बुलाई देख्ने वित्तिकै पुर्ण दाई कड्कियो, "म नहुँदा मेरो घरमा आउने दुस्साहस कसरी गरिस् - मेरो सुरक्षा होइन तेरो टाउको जोगाउनु ।" आफ्नो हितैषी अग्रजको मुखबाट यो कुरा एकाएक सुन्दा नोर्बु छाँगाबाट खसे जस्तै भयो । घरमा आएर कोठा भित्र पस्यो, अघि देखि आँखामा जमेको आँशु बरर झर्न थाल्यो, जिन्दगीमा मनमा चोट लागेर नोर्बु पहिलो पटक रोएको थियो । अनि सबैभन्दा बलियो सम्बन्ध कुन चाहि हो - रगतको, फरियाको, मितको, हीतको, सँस्कृतिको, धर्मको, जातिको, राजनीतिको ...... उसले छुट्याउनै सकेन ।
नोभेम्बर १७, २०१२

मेरो अनुभूतिः कोभिड १९ संक्रमण

 कोभिड १९ संक्रमण, मेरो अनुभूति

-बटुकलाल तमाङ, चितवन

कोभिड १९ संक्रमणबाट मैले १९औं दिनमा औपचारिक मुक्ति पाएको रिपोर्ट प्राप्त गरें । कोभिड १९ केही पनि होइन, र कोभिड १९ संक्रमणले अफ्ठ्यारै पार्छ भन्ने खालको दुई फरक बजार हल्ला सुन्दै आएको थिएँ । दुवै खालको हल्लामा सत्यता छ । तर मलाई चाहि पछिल्लो भनाइ चरितार्थ भयो, अर्थात ८ दिनसम्म अति नै गाह्रो भयो ।

सदा झै विद्यालय आउने जाने अनि एकाध ठाउँमा गएको भन्दा अरु यात्रा विवरण खासै थिएन, तैपनि कातिक १९ गते ज्वरो आउन थाल्यो । मौसमी ज्वरो होला भन्ने ठानेर सिटामोल खाएँ । भोलिपल्ट विहान फ्रेस महसुस गरेकोले विद्यालय पनि गएँ । तर दिन ढल्दै जाँदा ज्वरो फेरी बढ्न थालेकोले घर फर्किएँ । बाँकी तीन दिनसम्म सिटामोल खाने, ६ घण्टामात्र ज्वरोबाट मुक्ति पाउने क्रम चलिरह्यो । तर चौथो दिनबाट स्वाद र गन्ध हरायो, खानेकुरा के खाएको खासै स्वाद पाउन छाड्यो । त्यस पछि असाध्यै गाह्रो दिन सुरु भयो । पाँचौ दिन अति मुश्किलले आफै साधन चलाएर चितवन मेडिकल कजेलमा स्वाब दिन गएँ । तबसम्म मेरी श्रीमतीलाई पनि ज्वरो आउन थाली सकेको थियो । उनी एउटा कोठामा र म अर्को कोठामा होम आइसोलेशनमा नै बस्यौं । छोरीलाई मेरो अनि ममिको छुट्टा छुट्टै स्याहार गर्नु पर्दा कामको भार थपियो । भोलिपल्ट साँझ ८ः३०बजे मोबाइलमा कोभिड १९ पोजिटिभ भन्ने मेसेज आयो, पर्सि पल्ट विहानै छोरीलाई रिपोर्ट लिन सीएमसी पठाएँ, सिटी भ्यालु इजेन ९.२८ र ओआरएफ ७.७ रहेछ । भाइरल लोड अत्याधिक भएको थाहा पाएँ । कुरा बुझ्दै जाँदा सिटी भ्यालु ३८भन्दा माथि आएमा नेगेटिभ र ३८वा सो भन्दा तल आएमा पोजिटिभ रिपोर्ट आउने जानकारी पाएँ । सिटी भ्यालु २०भन्दा कम आउनु भनेको खतराको चिन्ह पार गर्नु रहेछ, किनकी २०भन्दा कम हुँदा अरुलाई संक्रमण सार्ने सम्भावना अधिक हुने रहेछ । घरैमा बस्नु उचित ठानिन । अस्पताल जाउँ भने झन असुरक्षित महसुस हुने, यस मानेमा कि छिटो र सही हेरचाह पाइदैन कि भन्ने भ्रम र बजार हल्लाले मेरो मनमा राम्रै जरो गाडेको थियो । थप एक दिन के गर्ने भन्ने अन्यौलतामा नै बित्यो ।

बागेश्वरी चितवन स्थित योगी नरहरिनाथ योग तथा प्राकृतिक चिकित्सालयको बारेमा भाइ मनोज बरालबाट जानकारी प्राप्त हुन आयो, त्यहाँको व्यवस्थापन राम्रो छ भन्ने पृष्ठपोषण पाएको थिएँ । यता हामीलाई स्याहार सुसार गर्न खटिएकी छोरीलाई पनि हलुका ज्वरो आयो भने पछि, तुरुन्त निर्णय लिइहालें । आफ्नो निजी साधनमा ओड्ने ओछ्याउने अनि अन्य केही दैनिक आवश्यकीय सामानहरु राख्यौं, अनि सीएमसी गएर श्रीमतीको समेत स्वाब संकलन गराइयो र सोझै बागेश्वरी प्राकृतिक चिकित्सालय तर्फ लाग्यौं । त्यहाँ पुग्ने वित्तिकै डाक्टरहरु तुरुन्तै फाइल बोकेर आउनु भयो । हाम्रो सबै विवरण लिखित रुपमा लिनु भयो । डा. हेमराज कोइरालाको नेतृत्वमा रहनु भएका पाँच सदस्यीय चिकित्सकहरु डा. प्रमोद, डा. प्रतिक्षा, डा.विकास अनि डा. सृष्टि साँचै नै यस प्राकृतिक चिकित्सालयका लागि अत्यन्तै उपयुक्त पात्राहरु र वरदान नै रहेको महसुस गरें । २४सै घण्टा विरामी (वहाँहरुको भाषामा भन्नु पर्दा कोभिड १९ संक्रमित योग साधकहरु)को हेरचाहमा खटिनु हुने रहेछ । मेरो रिपोट पोजिटिभ भएको हुँदा आइसोलेशन ब्लक भित्र प्रवेश पाएँ, तर श्रीमतीको रिपोर्ट नआएको हुँदा छुटै ब्लकमा राखियो । आइसोलेशन ब्लकमा करिब ६०जना जति थियौ हामी । मास्क लगाउन नपाइने नियम रहेछ त्यो भित्र, गजब अनुभव । जंगलको माझमा पर्याप्त अक्सिजन, हरेक दिन विहानको १ः३० घण्टा लामो योग अभ्यास, विरामीको अवस्था अनुसारको खानेकुरा, चिकित्सकहरुको विरामीलाई हुने व्यक्तिगत निगरानी, व्याडमिन्टन खेल, र खुला ठाउँमा विहानैबाट घाम ताप्ने अनि हिड्ने पर्यात स्थान, र विरामी साधाकहरु विच हुने भलाकुसारी नै यस प्राकृतिक चिकित्सालयको कोभिड १९ लाई सहजै र छिटै परास्त गर्ने सशक्त अस्त्रहरु हुन जस्तो लाग्छ मलाई । भरतपुर महानगरपालिकाद्वारा सञ्चालित यस कार्यक्रम साच्चै नै अति प्रभावकारी छ । खाना र बस्नलाई वडाको सिफारिश ल्याए पछि निशुल्क रहेछ ।

यहाँ बस्दा थप पाँच दिन मलाई ज्वरोले छाडेन, असाध्यै गलायो, करङको भागमा अति दुख्ने, सुत्न नसकिने, सास नै छिनेर लैजान्छ कि जस्तो हुने । मोबाइल साइलेन्टमा राखेको थिएँ, इष्ट मित्र साथीहरुको फोनकल अधिक आइरहेको थियो, उठाएर कुरा गर्ने अवस्था थिएन, यसका लागि सबै इष्ट मित्र साथीहरुमा क्षमा प्रार्थी छु । यहाँहरुको हरेक कलले मलाई यस जटिल घडीमा हौसला अनि उर्जा मिली रहेको थियो । माइलो भाई, बुद्धि, बु्रनाईबाट ठूली छोरी अस्मिता अनि ज्वाइँ, हेटौडाबाट माइली छोरी रुविना अनि ज्वाइँ, घरबाट कान्छी छोरी प्रविना र छोराको बारम्बार आइरहने भिडियो कल र ढाडस साच्चै अदभुत औषधिको काम गरी रहेको थियो यतिबेला । हामीले घर छाडेको भोलिपल्ट घरमा छोरी र छोरालाई पनि हलुका ज्वरो आएको थियो एक एक डोज सिटामोलले उनीहरुले स्वास्थ्यलाभ गरे । कोभिड १९को रिपार्ट नेगेििटभ आए पनि तिहारको दिन श्रीमतीलाई अलि बढी नै गाह्रो भयो । भोलिपल्ट डा. प्रमोदले ल्याबबाट एकजना ल्याब कर्मचारी डाकी दिनु भयो र उनको रगत, दिसा, पिसाबको स्याम्पल लिएर होल बडी चेकअप भयो । हेमोग्लोविन ७ं.२, रगतमा केही संक्रमण र निमोनियाको लक्षण देखिए पछि माइलो भाईलाई बोलाएर उनलाई सिएमसी लगियो, अर्को तनाव सुरु । सोही दिन राती रगत चढाउनु पर्ने भयो राती नै । दाज्यु नरेन्द्र के.सी.लाई धेरै धेरै धन्यवाद शीघ्र रगतको व्यवस्थापन र अन्य कुरामा सहयोग गरी दिनु भएकोमा । पुनः भाइलर टेस्ट गरी कोभिड १९ नेगेटिभको कन्र्फमेशन गरी उनलाई भोलिपल्ट ननकोभिड वार्ड राखी निमोनियाको उपचार सुरु भयो, क्रमशः सुधार हुँदै गएको खबर पाइ रहेँ । सिएमसीमा साँच्चै राम्रो उपचार दिने रहेछ, मेरो मनमा रहेको गलत भ्रम हट्यो । १२दिन पछि मंसीर १गतेबाट बल्ल बल्ल ज्वरोबाट मुक्ति पाइयो, शरीर फ्रेस हुँदै आयो । योगा र त्यहाँको वातावरणले होला ज्वरो आउन छाडेको चार दिनमा नै असाध्यै स्वस्थ्य महसुस गरें । मंसीर ५ गते अर्थात ज्वरोको सुरुवात भएको १७औं दिन पुनः स्वाब दिइयो । मंसीर ७ गते बेलुका ५बजे तिर रिपोर्ट मेसेज आयो मोबाइलमा नेगेटिभ भनेर, त्यति बेला संसार नै जिते जस्तो भान भयो । श्रीमती पनि हिजो राति अस्पतालबाट डिस्चार्ज भइन्, धेरै सुधार भएको छ, निमोनियाबाट पूर्णरुपमा मुक्ति पाउँन उनलाई अझै केही लाग्ने डाक्टरको भनाइ छ, हाल घरैमा औषधि सेवन गरी स्वास्थ्यलाभ लिइरहेकी छिन । एउटा अति नमिठो कालखण्ड गुजारेर हिजो राति (मंसीर ७) गते सबैजना पुनः आफ्नै बासस्थानमा फर्किएका छौं । यस विचमा हाम्रोलागि स्वास्थ्यलाभको कामना गर्नु हुने सबै इष्टमित्र, साथी, शुभचिन्तकहरुमा हार्दिक नमन अनि आभार व्यक्त गर्न चाहन्छु । भरतपुर महानगरपालिकाद्वारा सञ्चालित योगी नरहरिनाथ योग तथा प्राकृतिक चिकित्सालय (कोभिड १९ आइसोलेशन केन्द्र) वागेश्वरीमा रहँदा सहयोग पुर्याउनु हुने पाँचैजना मेहनती र कर्तव्यपरायण चिकित्सकहरु, प्रशासकीय अधिकृत मित्र कमल पाण्डे, भान्सा र अन्य व्यवस्थापनका टीम, सुरक्षाकर्मीहरु, सामानहरु ल्याउन सहयोग पुर्याउने सीता बहिनी, आइसोलेशन भित्र सँगै बसी बसाइलाई सरल र सहज बनाउने सबै साथीहरुलाई हार्दिक नमनका साथ पुनः स्मरण गर्न चाहन्छु । 

धन्यवाद । (२०७७ मंसीर ०८)

नेपाली निबन्धः अनुशासन र शासन

 अनुशासन र शासन

—बटुकलाल तमाङ
(२०७५)

अनुशासन र शासन झट्ट सुन्दा एक अर्कामा त्यति सम्बन्ध नभए जस्तो लाग्छ । तर यी दुई बीच गहिरो सम्बन्ध छ, एउटै सिक्काको दुई पाटो जस्तै हो । एउटा भएको स्थानमा अर्कोको उपस्थिति अपरिहार्य छ । शब्द विन्यासका हिसाबले पनि यी दुई शब्दहरुमा एउटै बंशको रगत बगेको स्पष्ट देखिन्छ ।

आफुले आफुलाई, अर्थात आफैले आफ्नो मनलाई नियन्त्रणमा राख्नु अनुशासन हो । सत् नियमको पालना गर्नु वा गलत काम गर्नबाट आफुलाई मनबाटै नियन्त्रण गर्नु अनुशासन हो । मैले मेहनत गर्नु पर्छ, समयको सदुपयोग उत्पादनमूलक अनि सिर्जनात्मक काममा गर्नु पर्छ, मैले समाजका लागि पनि केही समय दिनु पर्छ, देश विकासमा मेरो योगदान रहनु पर्छ, शरीरलाई हानी गर्ने कुरा मैले सेवन गर्नु हुँदैन, बेकारमा समय खेर फाल्नु हुँदैन, अरुलाई हानी नोक्शानी हुने काम गर्नु हुँदैन, अरुको कुभलो चिताउनु हुँदैन, मैले भ्रष्टचार गर्नु हुँदैन, आदि जस्ता कुराहरुमा आफुले आफैलाई नियन्त्रणमा राख्न सक्नु अनुशासन हो ।

एउटाले अर्कोलाई नियन्त्रणमा राख्नु चाहि शासन हो । तैले मेहनत गर्नु पर्छ, तैले चुरोट खान पाउँदैनस्, तपाईले भ्रष्टाचार गर्न पाउनु हुन्न, चोकमा बसेर क्यारोमबोर्ड खेलेर तिमीले समय बर्बाद नपार, आदि जस्ता कुराहरुमा अरुलाई नियन्त्रण गर्नु चाहि शासन हो । घरको मुली पनि एक शासक नै हो, अनि हरेक संघ संस्थाको प्रमुख पनि नेतृत्वदायी भूमिकामा रहने भएकोले एक अर्थमा शासक नै हो । तर सामन्यतयः शासक भन्ने शब्दलाई नकरात्मक अर्थकोरुपमा हेर्ने गरेको पाइन्छ । तर यहाँनेर शासन भन्नाले सबै स्थानमा, चाहे त्यो घर होस् वा एउटा समूह, संघ संस्था होस् वा मन्त्रालय, स्थानीय निकाय होस् वा सिंगो देश, सबैमा नेतृत्वदायी भूमिका निर्वाह गर्नुलाई बुझाइन्छ ।

सबै मानिसहरु अनुशासित भए यहाँ कसैले कसै माथि शासन गर्नु नै आवश्यक पर्दैनथ्यो । अनुशासित मानिसहरुको कमीले गर्दा नै शासन गर्ने शासक चाहिएको हो । शासन गर्ने मान्छे, अर्थात नेतृत्व गर्ने मानिस अनुशासित हुन चाहि अति जरुरी छ । अन्यथा उसको शासन कसैले स्वीकार गर्दैन, उसको शासन प्रभावहीन बन्न पुग्छ । आफैले भ्रष्टचार गर्ने अनि अरुलाई भ्रष्टचार नगर भन्दा अरुले उसको कुरा कति मान्ने ? आफै रक्सी पिउने अनि अरुलाई रक्सी पिउन हुँदैन, यसले हानी पु¥याउँछ भन्दा अरुले उसको कुरा कति पत्याउला, कति मान्ला ?

आफु अनुशासनमा नरहँदा हरेकले शासन गर्ने नैतिक बल गुमाइसकेको हुन्छ । नैतिक बल गुमाइसकेको शासकहरुले देशको नेतृत्व गर्दा उसको प्रभावहीन नेतृत्वको असर सिंगो देशवासीले भोग्नु पर्छ । देशको प्रगति र विकासमा समेत नकारात्मक असर पर्दछ । जुन दिन हाम्रो देशका नागरिकहरुले अनुशासित शासकहरु अर्थात नेताहरुको अनि संस्था प्रमुखहरुको छनौट गर्ने विवेक प्राप्त गर्दछ, त्यसै दिन देखि मात्र हाम्रो देशको प्रगति र उन्नतिले सहि मानेमा गति लिनेछ ।

कविताः राजनैतिक जिगलो (Political Gigalo)

राजनैतिक जिगलो

भाई भाई नै काटाकाट

गरेरै भए पनि,

सत्ता नाम भएकी

सुन्दरी भोग गर्न,

राजनीतिज्ञ भेषधारी

जिगलोहरु सधैं

मरिहत्ते गर्दो रहेछ ।

 

खै, थाहा भएन,

ती सुन्दरी नै

बैशले उन्मत्त भएर

डाक्तो हो की ? वा

सुन्दरीको कल्कलाउँदो

जवानी देखेर

जिगलोहरुले ¥याल काढेका ।

 

इतिहास देखि वर्तमानसम्म,

तिनै सुन्दरीलाई देखेर,

मै हुँ भन्ने ऋषिमुनिहरु

मैन झै पग्लिएको देख्दा,

आफैलाई शंका लाग्न थाल्यो,

सुन्दरीको नजिक पुग्दा,

मै पनि जिगलो बन्छु कि ?

 

—बटुकलाल तमाङ (2076)