मेरो अनुभूतिः दोष कसको ?

दोष कसको ?

– बटुकलाल तमाङ

हामी नेपाल भन्ने स्वतन्त्र, सार्वभौमसत्तासम्पन्न देशमा बस्दछौं । मध्य दक्षिण देशहरु सिंगापुर, मलेसिया, ब्रुनाइ, इण्डोनेसिया, अनि बेलायतमा हामीलाई नेपाली भन्दा पनि ‘गुर्खा’ भनी सहज रुपमा चिन्दछ । अमेरिका लगायत अन्य धेरै देशका आम नागरिकहरुलाई नेपाल भन्ने देशको बारेमा थाहा छैन, बरु विश्वको सबै भन्दा अग्लो चुचुरो माउन्ट एभरेष्ट र बुध्दको बारेमाचाहि जानकारी छ उनीहरुलाई ।
विगत १०, १२वर्ष यता देशमा नयाँ संविधानसँगै नयाँ नेपालको आशा बोकी रहेका हामी नेपालीका छोराहरु अलिक राम्रो पढाइ भए अमेरिका, अष्ट्रलिया र युरोपको अध्ययन भिजामा दिनहुँ हुलका हुल बाहिरिएका छन् । छोरीहरुको पढाइ राम्रो भए सक्कली वा नक्कली श्रीमानलाई डिपेन्डेण्ट भिजामा साथ लिई अष्ट्रेलियामा अध्ययन गर्न जानेहरुको लर्को पनि उत्तिकै ठूलो छ । उतै पीआर लिई प्रायः नफर्किने गरी बस्दैछन् उनीहरु । हिजो आज त कक्षा १२ उत्तीर्ण हुनासाथ छोरा होस् वा छोरी जापान जान हतार हुने गरेको छ ।
यसरी नेपाली छोरा छोरीहरु विदेशिएको दिन जिन्दगीको सबै भन्दा ठूलो सफलता हासिल गरेको दिन झै मानी खुसी हुन्छन् बाबु आमा, अनि छोरा छोरी खुसी नहुने त कुरै भएन ।
हिजो मात्रै पल्लो गाउँमा एक वृद्ध महिला घरमा एक्लै भएको अवस्थामा लुटेरहरुले गहना लुट्ने क्रममा उनको हत्या गरिदियो । चार छोराहरु मध्ये एकजना अष्ट्रेलिया अनि तीनजना जापान । घरमा सन्तान भएको भए शायद यो अवस्था आउँदैनथ्यो की ?
अहिले नेपाल भन्ने देशमा धेरै वृद्धाहरु सन्तान भएर पनि सन्तान विहिन झै बस्नु परेको छ । उत्कृष्ठ जनशक्ति पलायन हुने क्रम बढ्दो छ । यो अवस्था आउनुको दोष कसको ? सुखद् भविष्यको चाहना राख्ने छोरा छोरीको ? वा, छोरा छोरीको उज्वल भविष्य चिताउने बाबुआमाको ? वा, युवाहरुलाई देशभित्रै सुखद् र सुनिश्चित भविष्यप्रति आश्वस्त पार्न नसक्ने राज्य संयन्त्रको ?
२०७६ भदाै